بگذار از آن شهر ریا دیگر نگویم

از قصّه ی شام بلا دیگر نگویم

من را نگاه بی حیای کوفیان کشت

زخم زبان شام را دیگر نگویم

آقا همین بس که تو را از من گرفتند

از کوفه و سنگ جفا دیگر نگویم

می دانی ای آرام جانم ای حسینم

پس از سر و تشت طلا دیگر نگویم

طاقت نداری تا بگویم ای برادر

آتش به جان خیمه ها . . . دیگر نگویم

داغ سه ساله پشت زینب را شکسته

این داغ سنگین بود و ما... دیگر نگویم

من بودم و یک دشت باغ لاله امّا

با داغ خود کشتی مرا دیگر نگویم

یک کربلا بس بود تا زینب بمیرد

از کربلا تا کربلا دیگر نگویم

ادامه نوشته

خبر آمد خبری در راه است
سرخوش آن دل که از آن آگاه است
شاید این جمعه بیاید...شاید
پرده از چهره گشاید...شاید
دست افشان...پای کوبان می روم
بر در سلطان خوبان می روم
می روم بار دگر مستم کند
بی سر و بی پا و بی دستم کند
می روم کز خویشتن بیرون شوم
در پی لیلا رخی مجنون شوم
هر که نشناسد امام خویش را
بر که بسپارد زمان خویش را
با همه لحظه خوش آواییم
در به در کوچه ی تنهاییم
ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر
نغمه ی تو از همه پر شور تر
کاش که این فاصله را کم کنی
محنت این قافله را کم کنی
کاش که همسایه ی ما می شدی
مایه ی آسایه ی ما می شدی
هر که به دیدار تو نایل شود
یک شبه حلال مسائل شود
دوش مرا حال خوشی دست داد
سینه ی ما را عطشی دست داد
نام تو بردم لبم آتش گرفت
شعله به دامان سیاوش گرفت
نام تو آرامه ی جان من است
نامه ی تو خط اوان من است
ای نگهت خاست گه آفتاب
در من ظلمت زده یک شب بتاب
پرده برانداز ز چشم ترم
تا بتوانم به رخت بنگرم
ای نفست یارومدد کار ما
کی و کجا وعده ی دیدار ما
دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد
به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد
به مکه آمدم ای عشق تا تو را بینم
تویی که نقطه ی عطفی به اوج آیینم
کدام گوشه ی مشعر
کدام گوشه ی منا
به شوق وصل تو در انتظار بنشینم
ای زلیخا دست از دامان یوسف بازکش
تاصبا پیراهنش را سوی کنعان آورد
ببوسم خاک پاک جمکران را
تجلی خانه ی پیغمبران را
خبر آمد خبری در راه است
سر خوش آن دل که ار آن آگاه است
شاید این جمعه بیاید...شاید
پرده از چهره گشاید...
شــــــــایــــــــــــــــــــــــــــــــــــد

هفتاد دو ماه و ظهر عاشورا                                   شق القمر امام را ديدم
هفتاد دو و پشت آسمان خم شد                          وقتی کمر امام را ديدم
هفتاد و دو زبح و يک خليل الله                              در عزم خليل حق خلل هرگز
در سير و سلوک فی سبيل الله                             تعظيم به هيبت هبل هرگز
در هلهله ی بتان هر جايی                                    اينگونه که ديد خود شکستن را
افروخت شراره ی ستم سوزی                               آموخت ره زخويش رستن را
بنگر حرکات نور اعظم را                                        در ورطه ی تشنگی تلاطم کرد
هفتاد و دو کشتی نجات آورد                                 هفتاد و دو نوح وقف مردم کرد
هفتاد و دو کاروان و يک سالار                                هفتاد و دو باهه (ميدان) روبرو دارد
گاهی ز تنور و گاه بر نيزه                                      با امت خويش گفتگو دارد
آن اسوه ی پاک باز ميگويد                                    آنان که ز راز مرگ آگاهند
در دشت جنون زپا نمی افتند                                 بر مرکب خون هماره(همواره) در راهند
هفتاد و دو صف فشرده چون پولاد                           هفتاد و دو قبضه موم در يک مشت
هفتاد و دو سر سپرده ی مولا                                تسليم اشاره های يک انگشت
انگشت اشارتی که او دارد                                    فردا به مصاف ميبرد ما را
گر شيوه ی نو پريدن آموزيم                                   تا قله ی قاف ميبرد ما را
فردا که ز نيزه می دمد خورشيد                              فردا که خروس مرگ ميخواند
از خنجر و مرگ حجله ميبنديم                                ما را چو عروس مرگ ميخواند
هفتاد و دو لحظه ،حظه ی پرواز                              هفتاد و دو کربلای پی در پی
هفتاد ودو لحظه ی سر افرازی                                سرهای بريده خون چکان بر نی

اشعار مرحوم آقاسی

ساقی امشب باده در دف میکند                                  مستی ما را مضاعف میکند
در حریم خلوت اسرار خود                                           باده نوشان را مشرف میکند
باده گفتم بادها جاری شدند                                       خام ریشان اسب اساری شدند
چند خواهی بافتن لاتاعلات                                         فاعلات فاعلات فاعلات
تا به کی میپرسی از بود و نبود                                    جز ملال انگیختن آخر چه سود
چند میپرسی زجبر و اختیار                                         اختیار آن به که باشد دست یار
ساقی ما اختیار تام داشت                                         چهارده آیینه در یک جام داشت
در عدم بودیم مسطور وجود                                         تا محبت پرده ی ما را گشود
بود تنها حضرت پروردگار                                              خواست تا خود را ببیند آشکار
آفرید آیینه ای در خورد خویش                                      داد او را سینه ای در خورد خویش
سینه ای سینا تر از تور کلیم                                       سینه ای سرشار از خلق عظیم
نام آن آیینه را احمد نهاد                                             گام او را بر خطی ممتد نهاد
کرد آن گه سینه اش را صیقلی                                     تا شود تور تجلین جلی
دید در آیینه ذات کبریا                                                  فاش سر کنت کنز المخفیا
گفت این عین تجلای من است                                     جام او سرمست صحفای من است
چشم احمد باده گردان من است                                   رهنمای رهنوردان من است
خاک را با خون دل دل ساختم                                       خون دل خوردم زگل دل ساختم
زین سبب دل محرم راز من است                                   پرده ی عشاق دم ساز من است
عاشقان را بی خیالی خوشتر است                               نغمه از نی های خالی خوشتر است
عشقبازان لا ابالی تر به پیش                                        تا جواب آید سوالی تر به پیش
زخمه ام در جستجوی تارهاست                                    زین سبب هر گوشه بر پا دارهاست
تار بینم شور بر پا میکنم                                               مو سیاید تور بر پا میکنم
آب آتشناک دارم در سبو                                               جرعه ای جوشان ولی بی رنگ وبو
هر کسی نوشد چونان آتش شود                                   اهل دل گردد ولی سرکش شود
هر کسی نوشد دگرگون میشود                                     لیلی اینجا همچو مجنون میشود
هر کسی نوشد سلیمانی کند                                      وانچه میدانیم و میدانی کند
میتراود اسم اعظم از لبش                                            میرسد با اذن ما بر مطلبش
باده ی ما باده ی انگور نیست                                        شهد ما در لانه ی زنبور نیست
باده ی ما شهد علم احمدیست                                     اولین شرط حضورت بی خودیست
بی خود از خود شو خداوندی مکن                                  با خداوند جهان رندی مکن
محرم ما را پریشانی مباد                                              مهر ما محتاج پیشانی مباد
ای نمازا دین پس از هفتاد سال                                      کو تحول کو طرب کو شور و حال؟
کی سزد خاموش و بی وجد و طلب                                  بر لب دریا بمیری تشنه لب
آستین شوق را بالا بزن دست                                         دل بر دامن دریا بزن
جرعه ای از جام آگاهی بزن                                             مست شو کوس انا اللهی بزن
 

دست ساقی چون سر خم را گشود                                 جز محمد هیچکس آنجا نبود
جام آن آیینه را سیراب کرد                                              وز جمالش خویش را بیتاب کرد
موج زلف مصطفی را تاب داد                                            ذوالفقار غیرتش را آب داد
در پی احمد علی آمد پدید                                              بر کف او بود میزان و حدید
بلعجب بین روح حق را در دو جسم                                   هر دو یک معنی ولی کن در دو اسم
در حقیقت هر دو یک آیینه اند                                          یک زبان و یک دل و یک سینه اند
یک نظر بر پرده ی نقاش کن                                            تاب گیسوی قلم را فاش کن
آفرین گو پنجه ی معمار را                                                تا نماید بر تو این اسرار را
فاش میگوید به ما لوح و قلم                                            از وجود چهارده بی بیش و کم
چهارده گیس به هم ریخته                                              چهارده هبل فلک آویخته
چهارده ماه فلک پر باز کن                                               چهارده خورشید هستی ساز کن
چهارده پرواز در هفت آسمان                                           هر یکی رنگین تر از رنگین کمان
چهارده الیاس در باد آمده                                               چهارده خضر به امداد آمده
چهارده کنعانی یوسف جمال                                          چهارده موسی به سینای کمال
چهارده نوح به دریا متصل                                               چهارده روح جدا از آب و گل
چهارده دریای مروارید جوش                                           چهارده سیل سرا پا در خروش
چهارده گنجینه ی علم لدن                                            چهارده شمشیر پولاد آب کن
چهارده سر چهارده سردار دین                                        چهارده تفسیر قرآن مبین
چهارده پروانه ی افروخته                                                چهارده شمع سراپا سوخته
چهارده رشک در آویخته                                                 چهارده شهد به ساقر ریخته
چهارده سرمست بی جام و سبو                                    جرعه نوش از باده ی اسرار هو
چهارده میخانه ی ساقی شده                                        وجه ربک گشته و باقی شده
چهارده منصور منصور آمده                                              کلهم نور علی نور آمده
آفرینش بر مدار عشق بود                                               مصطفی آیینه دار عشق بود
میم او شد مرکز پرگار عشق                                           در تجلی بر سر بازار عشق
تا قلم بر حلقه ی صادش رسید                                        شد الم نشرح لک صدرک پدید
طا طریق عشقبازی را نوشت                                          فا فروغ سرفرازی را نوشت
یا یقین عشقبازان را نگاشت                                           خلق عالم بیش از این یارا نداشت
دست حق تا خشت آدم را نهاد                                        بر زبانش نام خاتم را نهاد
نام احمد نام جملی انبیاست                                          چون که صد آمد نود هم پیش ماست
از مناره پنج نوبت پر خروش                                             نام احمد با عـلـی آید به گوش
روز و شب گویم به آوای جلی                                           اکفیانی یا مـحـمـد یـا عـــــلـــــی

باده از خم خانه مولا بریز
باده ای بی رنگ و آتشگون بده
زانكه دوشم داده ای افزون بده
ای انیس خلوت شبهای من
می چكد نام تو از لبهای من
محو كن در باده ات جام مرا
كربلایی كن سرانجام مرا
یا علی، درویش و صوفی نیستم
فاش می گویم كه كوفی نیستم
موجها را می شناسی مو به ............
        

به جز دست علی مشکل گشا کیست
کلید کنت و کنز مخفیا کیست
کسی جز او توانایی ندارد
که زخم شیعه را مرحم گذارد
غدیر ای باده گردان ولایت
رسولان الهی مبتلایت
-
ندا آمد زمحراب سماوات
به گوش گوشه گیران خرابات
رسولی کز غدیر خم ننوشد
ردای سبز بعثت را نپوشد ..........

 

الا ساقی مستان ولایت
بهار بی زمستان ولایت
از آن جامی که دادی کربلا را
به نوشان این خراب مبتلا را
چنان مستم کن از یکتا پرستی
که از آهم بسوزد کل هستی
-
هزاران راز را در من نهفتی
ولی در گوش من اینگونه گفتی
ز احمد تا احد یک میم فرق است
جهانی اندر این یک میم غرق است ..........
      

کاش می شد همره باد صبا
پر کشم تا آستان مجتبی
گوش بسپارم به آه و ناله اش
شکوه های داغ چندین ساله اش
شکوه ها از تلخی زخم زبان
تلخ تر از امت نامهربان
ساقی امشب ساغر زهری بده
لطف پنهان در دل قهری بده
عاقبت زخم زبانم می کشد
امت نامهربانم می کشد ............

   چیست درویشی به جز خالی شدن                   در دل گرداب طوفانی شدن
موج ورزیدن به بحر کائنات                                  تشنه ماندن بر لب آب فرات
گر تو درویشی دمی اندیشه کن                         سیره ی آل علی را پیشه کن
شاهد اقبال در آغوش کیست                             کیسه ی نان و رطب بر دوش کیست
کیست آن کس کز علی یادی کند                        بر یتیمان من امدادی کند
دست گیرد کودکان درد را                                   گرم سازد خانه های سرد را
ای جوانمردن جوانمردی چه شد                          شیوه ی رندی و شبگردی چه شد
شیعگی تنها نماز و روزه نیست                           آب تنها در میان کوزه نیست
کوزه را پر کن زآب معرفت                                    تا در او جوشد شراب معرفت
         از ذکر علی مدد گرفتیم آن چیز که میشود گرفتیم
در بوته ی آزمایش عشق از نمره ی بیست صد گرفتیم
دیدیم که رایت علی سبز معجون هدایت علی سبز
درچمبر آسمان آبی خورشید ولایت علی سبز
از باده ی حق سیاه مستیم اما زحمایت علی سبز
شیرین شکایت علی زرد فرهاد حکایت علی سبز
دستار شهادت علی سرخ لبخند رضایت علی سبز
در نامه ی ما سیاه رویان امضای عنایت علی سبز