جسم بي پلاك

ششمین حدیث از چهل حدیث امام خمینی(ره) در باب " محبت به دنیا" است . ایشان دراین باب ، دریچه سخن را با حدیثی از امام صادق علیه السلام می گشاید :

" کسی که صبح و شام کند در حالی که دنیا بزرگترین همت او باشد، خداوند فقر را میان دو چشمش قرار دهد و کار او را پریشان سازد و او را از دنیا بهره مند نگرداند مگر آن مقدار که سهم اوست؛ و کسی که صبح و شام کند، در صورتی که همت او آخرت باشد، خداوند بی نیازی را در دل او قرار می دهد و کار او را به سامان می رساند."  منظور ما در این روایت ، سخن از دنیای ناپسندی است که شخص جویای سعادتمندی آخرت ، باید از آن دوری کند و از نقطه نظر علامه مجلسی که مبتنی بر آیات و روایات است ، دنیای ناپسند، پرداختن به اموری است که انسان را از اطاعت خداوند باز می دارد، هر چند ظاهر شرعی داشته باشد ، مثل ریاضتها و زهدورزیهایی که انسان را از خدا دور می کند

  همچنین هر چیزی که باعث تقرب به خدا و کسب سعادت در قیامت گردد، آخرت نام دارد، هر چند ظاهراً اموری دنیایی باشد ، مثل تجارت و صنعت؛ که  از آن جمله امرار معاش ، کمک به دیگران و شرکت در کارهای خیر است  .